Stoute schoenen?… Ik trek ze gewoon aan!
Vandaag besef ik ineens dat ik altijd mijn hart-gevoel bescherm. Dat ik op mijn hoede ben bij het delen van mijn gevoel. Bang om daarop afgerekend te worden.
Tegelijkertijd doe ik niet anders dan het ontcijferen van de taal van mijn hart. Om deze taal te horen en te ontvangen. Wanneer ik haar begrijp dan hoor ik de weg die zij me wijst.
Ik voel, zie en ontvang energiesignalen. Een groot deel hiervan zet ik om naar vorm. Dat kan een woord, een kleur of een gevoel zijn. De rest slaat zich ergens op in mij, om op een later moment naar voren te komen. Al deze informatie vormt mijn weten en vandaar uit volgt mijn handelen.
Wat ik raar vind is dat ik mijn heldere en duidelijke werkelijkheid, niet openlijk mijn vertrouwen geef er te mogen zijn. Dat komt alleen door mezelf. Omdat ik niet durf. De redenen waarom, die ken ik wel. Ze benoemen en analyseren, dat ken ik ook. Dit inzicht is de perfecte misleiding waardoor ik ze niet doorleef en ik ze van een afstand blijf aanschouwen. Daar zie ik mezelf staan, maar doe alsof ik het niet ben! Joepie wat een opluchting en och, wat houd ik mezelf lekker voor de gek!
Vandaag sta ik daar. Heel kwetsbaar en alleen. In mijn blootje. Natuurlijk sta ik alleen. Want als ik mijn werkelijkheid niet deel met anderen, hoe kunnen anderen mij dan herkennen en hierop afkomen?
Dit te constateren…dat is het aller engste. Zo confronterend. Het liefst duik ik nu ergens onder. Doe ik mijn ogen dicht en vlucht ik naar een wereld waarin alles is hoe ik het begrijp, ondergedompeld in mijn eigen-weten, mijn veilige alleen zijn. Beter nog is de verdoving van een diepe slaap waarin ik niets ervaar dan een oorverdovend zwart, de enige kabouter van mijn verbeelding.
Mijn mond heb ik vol met ideeen over een ideale wereld. Waarin geluk is voor iedereen. Ik vind het raar dat ik moet accepteren dat niet iedereen geluk mag voelen. Waarom? Voor wie? Welk doel heeft het? Wanneer ik dicht in mijn hart zit dan begrijp ik hier geen snars van en heb ik moeite mezelf te laten staan wanneer ik wakker word. Heeft geluk misschien te maken met “vrede hebben met” of “acceptatie”?
Als 8-jarig kind zit ik in de kerkbanken. Mijn hostie naar binnen gewerkt tijdens de heilige communie. Ik bid knielend, mijn handen gevouwen om mijn gebogen hoofd. Alles komt mij triviaal voor om te vragen aan God. Behalve 1 wens, die zowel praktisch is als universeel. Wanneer God die wens nou eens kon horen en er iets mee ging doen dan zou alles eenvoudig makkelijk worden. Mijn wens was (en is nog steeds) dat alle mensen gelukkig zijn. Geluk is onder andere dat je opgaat in het geheel, opgaat in je spel, opgaat in je eigen leven. Herinner jij je nog dat je als kind speelde en dat de tijd weg was? En dat je echt niet begreep waarom je moest stoppen met spelen? Ik heb dat nooit begrepen en dat begrijp ik nog steeds niet. Al heb ik dit bij mijn eigen kinderen ook gedaan…
Nu heb ik voor het eerst met mijn stoute schoenen aan de wereld een eerste kijkje gegeven in mijn kwetsbare gedachtegangen. Wie loopt met mij mee? Wanneer we respectvol kwetsbaarheid delen kan kracht evenredig sterk groeien. Daar ben ik van overtuigd.
