Stoute schoenen?… Ik trek ze gewoon aan!

Vandaag besef ik ineens dat ik altijd mijn hart-gevoel bescherm. Dat ik op mijn hoede ben bij het delen van mijn gevoel. Bang om daarop afgerekend te worden.
Tegelijkertijd doe ik niet anders dan het ontcijferen van de taal van mijn hart. Om deze taal te horen en te ontvangen. Wanneer ik haar begrijp dan hoor ik de weg die zij me wijst.

Ik voel, zie en ontvang energiesignalen. Een groot deel hiervan zet ik om naar vorm. Dat kan een woord, een kleur of een gevoel zijn. De rest slaat zich ergens op in mij, om op een later moment naar voren te komen. Al deze informatie vormt mijn weten en vandaar uit volgt mijn handelen.

Wat ik raar vind is dat ik mijn heldere en duidelijke werkelijkheid, niet openlijk mijn vertrouwen geef er te mogen zijn. Dat komt alleen door mezelf. Omdat ik niet durf. De redenen waarom, die ken ik wel. Ze benoemen en analyseren, dat ken ik ook. Dit inzicht is de perfecte misleiding waardoor ik ze niet doorleef en ik ze van een afstand blijf aanschouwen. Daar zie ik mezelf staan, maar doe alsof ik het niet ben! Joepie wat een opluchting en och, wat houd ik mezelf lekker voor de gek!

Vandaag sta ik daar. Heel kwetsbaar en alleen. In mijn blootje. Natuurlijk sta ik alleen. Want als ik mijn werkelijkheid niet deel met anderen, hoe kunnen anderen mij dan herkennen en hierop afkomen?
Dit te constateren…dat is het aller engste. Zo confronterend. Het liefst duik ik nu ergens onder. Doe ik mijn ogen dicht en vlucht ik naar een wereld waarin alles is hoe ik het begrijp, ondergedompeld in mijn eigen-weten, mijn veilige alleen zijn. Beter nog is de verdoving van een diepe slaap waarin ik niets ervaar dan een oorverdovend zwart, de enige kabouter van mijn verbeelding.

Mijn mond heb ik vol met ideeen over een ideale wereld. Waarin geluk is voor iedereen. Ik vind het raar dat ik moet accepteren dat niet iedereen geluk mag voelen. Waarom? Voor wie? Welk doel heeft het? Wanneer ik dicht in mijn hart zit dan begrijp ik hier geen snars van en heb ik moeite mezelf te laten staan wanneer ik wakker word. Heeft geluk misschien te maken met “vrede hebben met” of “acceptatie”?

Als 8-jarig kind zit ik in de kerkbanken. Mijn hostie naar binnen gewerkt tijdens de heilige communie. Ik bid knielend, mijn handen gevouwen om mijn gebogen hoofd. Alles komt mij triviaal voor om te vragen aan God. Behalve 1 wens, die zowel praktisch is als universeel. Wanneer God die wens nou eens kon horen en er iets mee ging doen dan zou alles eenvoudig makkelijk worden. Mijn wens was (en is nog steeds) dat alle mensen gelukkig zijn. Geluk is onder andere dat je opgaat in het geheel, opgaat in je spel, opgaat in je eigen leven. Herinner jij je nog dat je als kind speelde en dat de tijd weg was? En dat je echt niet begreep waarom je moest stoppen met spelen? Ik heb dat nooit begrepen en dat begrijp ik nog steeds niet. Al heb ik dit bij mijn eigen kinderen ook gedaan…

Nu heb ik voor het eerst met mijn stoute schoenen aan de wereld een eerste kijkje gegeven in mijn kwetsbare gedachtegangen. Wie loopt met mij mee? Wanneer we respectvol kwetsbaarheid delen kan kracht evenredig sterk groeien. Daar ben ik van overtuigd.

Zonder Franje

terug naar mijn begin,
een ideale wereld!
het is eenvoudig
ik hoef alleen te vertrouwen
op wat ik zie en voel

het zijn patronen
van kleine onderdelen
die samenwerken
eenvoudig transparant
ieder stukje is zichtbaar

zo creëer ik.

eenvoudig overzichtelijk
schep ik een wereld
vol kleur die
mijn wensen en ideeën
blootlegt in beeldende woorden

Zonder Franje is het thema van de Kunst aan Huis route 2012 waar ik dit jaar aan deelneem.
10/11 maart en 17/18 maart is mijn atelier geopend van 11.00 tot 17.00 uur

De een fotografeert de ander
en de ander fotografeert een prachtig kerkje
Ronchamp in Frankrijk
Notre Dame du Haut van le Corbusier
Naast dit bijzondere bouwwerk heb ik nog
+/- 6000 andere fotoos gemaakt
Kan ik komende tijd lekker allemaal nieuwe
schilderijen maken!!!

Zin in…

Deze viel onlangs op mijn deurmat. ik was blij verrast, al wist ik natuurlijk dat dit stond te gebeuren!

Vrijheid is …

vrijheid is
vertrouwen
op je weten
zonder diploma

ik zoek woorden over mij
die iets zeggen over jou

dat wat ziet over jou
zie ik niet
dat ben jij

je ziet zelf
je ziel en zaligheid
verschijnen in een vlak
door mij beschenen

mijn woorden
dragen ruimte in zich
waarbinnen jij
jezelf kunt vullen

alleen
wanneer jij dit ziet
of wil

het gaat niet over mij
wat ik schrijf is weg

alweer 2 maanden geleden
kwamen deze kinderen
in mijn atelier

in mijn hoofd zit een onzichtbare berg
wanneer ik mijn ogen dicht doe
zie ik hem niet
of is die klein
vlieg ik er met gemak overheen
beklim zijn steile wanden
en ervaar de euforie
van over de top.

gesterkt door dit gevoel
ga ik met goede moed
de uitdaging aan
blijkt al voor vertrek
dat die berg zoveel hoger was
dan ik ooit vermoedde

draai ik me om en vergeet
dat er achter mij
die berg ligt
en zie ik niets
dan eindeloze vlakte

kan ik oneindig gaan
stuw ik mij voort
blijft de concentratie van succes
voelen,
verwaaien door de ruimte

kijk ik wel om
is mijn berg weer klein
lijkt neembaar
als in mijn droom

hoor de succeservaring roepen
mij verleiden
weet ik alles
in mijn hoofd
dat vanuit mijn hart wordt aangestuurd
en doe ik wat is aangeleerd
anders…

hoe bizar
dat niemand zijn mond open doet
van de mensen die de jeugd
schijnen te hebben
ze gedragen zich als uitgebluste lammeren

oud en moegestreden
is de weg naar een uitgang
versperd

met een kleine omkeer
is er een andere weg

luisteren diegenen
die zorgvuldig doen de
wijsheid te beheren

en draaien langzaam bij

stilte draagt de verandering in zich
beweging zet hem in gang

doorlopend ben ik gefascineerd
door de beperktheid van de geest of ons denken of hoe het ook mag heten
de grootsheid van NIETS is voor ons nauwelijks te bevatten.

zoiets probeer ik te verbeelden in mijn werk.
in woorden alleen lukt het me niet genoeg.
bovendien geeft kleur me een blij gevoel!

wat ik beklemmend vind,
zijn alle aangeleerde betekenissen van kleur
daarom speel ik al jaren met het interpreteren en gebruik van kleur
op een manier die uniek is.
tenminste,
het is een manier die ik niet eerder heb gezien
en uniek is voor mij

ik speel met een structuur
die ik bedacht
die genoeg openheid geeft om te ontsnappen
en me onverwachts verrast

het is net zo waar of onwaar als
alle taalstructuur
of geluidsstructuur
of vormstructuur
of…
grappig
hoe mensen kunnen reageren
en dingen gewoon niet waarnemen
enkel omdat het niet bevestigd wordt
door een goeroe of commerciele grootsheid

heerlijk vind ik het te ontdekken
dat er op schrijvend en sprekend vlak
herkenning optreden bij mij

misschien wel om mijn onzekere stukje
of eenzame kantje
voor een klein moment
gevuld te doen voelen
tegelijkertijd
daagt het me enorm uit
meer en meer los te laten
te aanvaarden dat het is
wat het is
niet meer
niet minder

de tegenstrijdigheid van iets fysieks  creeeren
terwijl het tegelijkertijd gaat over
NIETS
en
ALLES
en het alleen  maar voorstelt
wat een ander er in ziet…
erbij voelt

toen ik het maakte
maakte ik het gewoon,
met mijn energie en alles
en niets
van dat ene moment
da’s alweer voorbij
terwijl het nog steeds bestaat.

tja…
zo kan ik doorrammelen
omdat er zoveel en zo weinig is
buiten schijnt de zon
mijn lijf voelt fijn
omdat de energie van mij
voor mijn gevoel
bijna naadloos opgaat
in de warmte en het licht van buiten

wanneer er zulk weer is
geniet ik er van
en bestaat even alles
uit dit genieten
ben ik overal
en besta ik niet

ik besluit nu af te sluiten
ben met wezen al buiten
en ik zit nog hier.