Woorden omzetten naar kleur. Mijn interpretatie voelbaar in kleuren. Dat wilde ik. Veel gerekend en uitgetekend in kleine blokjes. Structuur bedenken en toepassen.  Ultieme vrijheid binnen mijn eigen bedachte regels. Wat vind ik dit leuk!!! Het is de wijshieid in woorden “Over kinderen”, van Kahlil Gibran, uit het boekje “De Profeet”.  Zo universeel. Voor het eerst uitgegeven in 1927 en nog steeds eigentijds.

[Show as slideshow]

12►

Het was een hele bevalling dit schilderij van 80 x 80 cm en in totaal 784 blokjes. Het is gemaakt acrylverf op een paneel van 9 cm dikte. Ik heb  er een mooie structuur op gemaakt van schelpenzand, acrylaat en zijdevloei. Nu op weg naar de volgende verzameling woorden. Deze werken zijn fijne tussendoortjes.

letters, hieroglyphen
formules, karakters…

ik zie het als coderingen
waarmee
de snelheid van gedachten
en interpretaties
gepoogd worden
zichtbaar te maken,
objectief weer te geven
wat bedoeld wordt.
universele taal

een gecodeerde universele
taal die open is
vrij is
organisch…
bestaat niet
kwikzilver,
illusie
fata morgana…

op het moment dat je
de omschrijving denkt te hebben
glipt die weer uit je gedachten
maakt plaats voor een betere
passend bij het nieuw moment

wetenschap, taal
de tekens zijn statisch
wanneer er genoteerd wordt
staat het vast
is er een deur
geeft het, naast opening,
gevangenschap

op zoek naar vrijheid
bevrijding
gebruik van gevangenschap
de immer aanwezige onzekerheid van bestaan
maakt de wens
om te begrijpen en omschrijven
wat het leven is.

die taal
dat op latijn gerichte alfabet
heb ik verbonden
met een niet bestaand
onwaar
alfabet
gebaseerd op wat mijn interpretaties zijn
net zo min waar
als welk ander
registratiesysteem

het past binnen mijn ruimte
het is een codering
waarmee ik eindeloos spelen kan
in vorm
deze mag veranderen
ik streef geen universele
allesomvattende codering
of waarheid na

de verrassing om vanuit een basis
te ontdekken
een blokkendoos die nog niet verveeld
een uitnodiging
mee te spelen
samen te bouwen
te weten dat de kastelen
blijven staan,
mogen zijn

de basis van de constructie is solide
doordat hij niet de ware is
en steeds om nieuwe invalshoeken roept
anders gaat hij dood.

ik schop mijn bouwsels
zelf weer om
het moet weer anders

Opgaan in de plek waar je bent.
Geuren snuiven
Leven voelen
Alles in me om me staat open
Ik geniet…

de maan staat half open
ik ruik de lucht met laatste restjes winter
de wind is weggewaaid

het lijkt alsof ik
van de aarde af kan springen
en de sterren kijken

de geur van dagen
die komen gaan
omringt me

gevuld met kleurrijk sappige beloftes
lijken mijn stappen
logisch verbonden met het asfalt
vol verlangen zie ik
streng stralende koplampen tegemoet

op tast zoek ik de rand van de berm
verblind door hevig licht
lijkt alles in me weg

nadat zicht terugkeert
is om mij heen
belofte van nieuw leven voelbaar

ik zoek woorden over mij
die iets zeggen over jou

dat wat ziet over jou
zie ik niet
dat ben jij

je ziet zelf
je ziel en zaligheid
verschijnen in een vlak
door mij beschenen

mijn woorden
dragen ruimte in zich
waarbinnen jij
jezelf kunt vullen

alleen
wanneer jij dit ziet
of wil
het gaat niet over mij
wat ik schrijf is weg

mijn levenswandel en alles wat hierbij komt kijken
of heeft gekeken
is alles wat ik te delen en te geven heb.

in wezen niet anders dan wetenschap
of welke stroming dan ook
waar mensen kracht uit putten
mijn doel is niet om stroming te worden
hooguit in flow te zijn

heb me altijd verbaasd over het feit
dat er vanuit de gedachten-goeden van mensen
vrij bedacht en omschreven,
altijd een onzichtbare code
voelbaar is.

het leegst en wankel voel ik
wanneer ik iets volg
dat uit mijn hart ontsproten is
en ik het lef heb
dit voor net zo waar
de wereld in te smijten
zoals ik om mij heen doorzie gebeuren
waarbij ik harde oorspronkelijkheid mis

hoe non-conformistisch kan een mens zijn
hoe niets kan zijn alles zijn
om elk moment weer alles
wat hij heeft verworven
op het spel te zetten
en te etaleren
als voedsel voor de wolven

op het moment dat iets
eruit is
dan is het al weg
en niet meer van mij

Stoute schoenen?… Ik trek ze gewoon aan!

Vandaag besef ik ineens dat ik altijd mijn hart-gevoel bescherm. Dat ik op mijn hoede ben bij het delen van mijn gevoel. Bang om daarop afgerekend te worden.
Tegelijkertijd doe ik niet anders dan het ontcijferen van de taal van mijn hart. Om deze taal te horen en te ontvangen. Wanneer ik haar begrijp dan hoor ik de weg die zij me wijst.

Ik voel, zie en ontvang energiesignalen. Een groot deel hiervan zet ik om naar vorm. Dat kan een woord, een kleur of een gevoel zijn. De rest slaat zich ergens op in mij, om op een later moment naar voren te komen. Al deze informatie vormt mijn weten en vandaar uit volgt mijn handelen.

Wat ik raar vind is dat ik mijn heldere en duidelijke werkelijkheid, niet openlijk mijn vertrouwen geef er te mogen zijn. Dat komt alleen door mezelf. Omdat ik niet durf. De redenen waarom, die ken ik wel. Ze benoemen en analyseren, dat ken ik ook. Dit inzicht is de perfecte misleiding waardoor ik ze niet doorleef en ik ze van een afstand blijf aanschouwen. Daar zie ik mezelf staan, maar doe alsof ik het niet ben! Joepie wat een opluchting en och, wat houd ik mezelf lekker voor de gek!

Vandaag sta ik daar. Heel kwetsbaar en alleen. In mijn blootje. Natuurlijk sta ik alleen. Want als ik mijn werkelijkheid niet deel met anderen, hoe kunnen anderen mij dan herkennen en hierop afkomen?
Dit te constateren…dat is het aller engste. Zo confronterend. Het liefst duik ik nu ergens onder. Doe ik mijn ogen dicht en vlucht ik naar een wereld waarin alles is hoe ik het begrijp, ondergedompeld in mijn eigen-weten, mijn veilige alleen zijn. Beter nog is de verdoving van een diepe slaap waarin ik niets ervaar dan een oorverdovend zwart, de enige kabouter van mijn verbeelding.

Mijn mond heb ik vol met ideeen over een ideale wereld. Waarin geluk is voor iedereen. Ik vind het raar dat ik moet accepteren dat niet iedereen geluk mag voelen. Waarom? Voor wie? Welk doel heeft het? Wanneer ik dicht in mijn hart zit dan begrijp ik hier geen snars van en heb ik moeite mezelf te laten staan wanneer ik wakker word. Heeft geluk misschien te maken met “vrede hebben met” of “acceptatie”?

Als 8-jarig kind zit ik in de kerkbanken. Mijn hostie naar binnen gewerkt tijdens de heilige communie. Ik bid knielend, mijn handen gevouwen om mijn gebogen hoofd. Alles komt mij triviaal voor om te vragen aan God. Behalve 1 wens, die zowel praktisch is als universeel. Wanneer God die wens nou eens kon horen en er iets mee ging doen dan zou alles eenvoudig makkelijk worden. Mijn wens was (en is nog steeds) dat alle mensen gelukkig zijn. Geluk is onder andere dat je opgaat in het geheel, opgaat in je spel, opgaat in je eigen leven. Herinner jij je nog dat je als kind speelde en dat de tijd weg was? En dat je echt niet begreep waarom je moest stoppen met spelen? Ik heb dat nooit begrepen en dat begrijp ik nog steeds niet. Al heb ik dit bij mijn eigen kinderen ook gedaan…

Nu heb ik voor het eerst met mijn stoute schoenen aan de wereld een eerste kijkje gegeven in mijn kwetsbare gedachtegangen. Wie loopt met mij mee? Wanneer we respectvol kwetsbaarheid delen kan kracht evenredig sterk groeien. Daar ben ik van overtuigd.

Zonder Franje

terug naar mijn begin,
een ideale wereld!
het is eenvoudig
ik hoef alleen te vertrouwen
op wat ik zie en voel

het zijn patronen
van kleine onderdelen
die samenwerken
eenvoudig transparant
ieder stukje is zichtbaar

zo creëer ik.

eenvoudig overzichtelijk
schep ik een wereld
vol kleur die
mijn wensen en ideeën
blootlegt in beeldende woorden

Zonder Franje is het thema van de Kunst aan Huis route 2012 waar ik dit jaar aan deelneem.
10/11 maart en 17/18 maart is mijn atelier geopend van 11.00 tot 17.00 uur

De een fotografeert de ander
en de ander fotografeert een prachtig kerkje
Ronchamp in Frankrijk
Notre Dame du Haut van le Corbusier
Naast dit bijzondere bouwwerk heb ik nog
+/- 6000 andere fotoos gemaakt
Kan ik komende tijd lekker allemaal nieuwe
schilderijen maken!!!

Zin in…

Deze viel onlangs op mijn deurmat. ik was blij verrast, al wist ik natuurlijk dat dit stond te gebeuren!