Kunst als natuurverschijnsel

Alweer een paar dagen terug uit Berlijn.

Naast de 1o0 – den foto’s die ik heb gemaakt van gebouwen, de vele km die ik door de stad heb gefietst en de diverse gesprekken die ik heb gevoerd met Oost-berlijners, West-berlijners en Immigranten in Berlijn en diplomaten, is me vooral het volgende duidelijk geworden:

De fascinatie voor “Kunst als natuurverschijnsel”.  Ik voel hem helemaal, nu nog kijken hoe ik hier ooit woorden aan ga verbinden.

Bovenstaande colored square installation heb ik gemaakt op een hele oude pool-tafel. In een openbaar kunstatelier G15 In hartje Berlijn, “vroeg” deze biljart om opgekleurd te worden. Er ontstonden verrassende gesprekken. Wat ik telkens hoorde is dat mensen het zo jammer vinden dat ik, nadat de installatie klaar was, alles weer opruimde en dat de installatie dan  nog slechts in de herinnering voort kon leven.

Ik maak wel foto’s, maar die benaderen slechts het gevoel en de intentie van dit werkelijke moment. (Die foto’s geef ik aan de mensen die ik heb ontmoet bij het maken van de colored square installation.)

Voor mij is dit de essentie van wat ik wil geven aan mensen met deze creaties van kleur en vorm. Loslaten en weer doorgaan naar een volgende ervaring. Het lijkt op het gevoel dat ik ken bij een prachtige zonsondergang, die na het topje van zijn schoonheid weer langzaam aan verdwijnt. Het moment van “Nu” nooit volledig te vereeuwigen valt.

 

 

 

Geef een reactie