Geluk door geel

Elingeel2Geluk door geel
Er zijn momenten en dan laat ik alles los. Dan komt het grootste levensgeluk naar me toe. Wat er gebeurt met mij wanneer ik dit soort momenten beleef met mijn kleindochter, dat kan ik niet omschrijven. Intens, volledig en diep voelen met weten dat alles precies derrie omdat het nu zo moet zijn.

Mijn kleinkind is natuurlijk de leukste en de liefste. (Hoe moet dat nu in ’s-hemelsnaam met nummer 2?… Die kondigt zijn komst ook al aan, dat duurt nog maar even…) Vandaag hoef ik daar verder niet aan te denken. Elin is er nu. Ze werd vanochtend vroeg meteen blij toen ik haar zei dat ze mocht schilderen. “Yeahhhh!”, riep ze uit met stralende ogen, een prachtige lach en een kwispelende bilpartij (meisjes van 3 kunnen dat echt heel goed zie ik elke keer weer tot mijn verbazing). Blijer kan ze me niet maken, mijn kunstenaarshart danst van herkenning.

De 3 jarige peuter vertelt me ook even fijntjes dat haar nieuwe kamer in het geel moet. Dat is de kleur van Nijntje. Ze is dol op Nijntje. Nijntje is haar alter-ego en regelmatig bepaalt ze dat ik Nina (vriendin van Nijntje) ben en zij Nijntje. Ik vind het prima.

Maar vanochtend gaat ze schilderen. Niet met de vingers maar met de penselen. Het is de eerste keer voor haar dat ze met verf en penseel schildert. Op haar eigen stuk muur, dat ze heeft gekregen om legitiem op te verven en tekenen. Eerder heeft ze al iets getekend met stiften en potlood. Op dit stuk muur hangt ook gewoon een schilderij. Maar de rest is van haar.

Ze kiest een kleur. Geel natuurlijk. Dan begint ze te verven en jubelt het uit. Als een ervaren schilder weet ze hoe haar penseel te hanteren. De verf brengt ze vol liefde en bewondering aan op de muur. En ze roept maar uit: ”Ooow, wat mooiiiiii”. Ze lacht en het plezier straalt om haar heen. Ik sta perplex, wil dit het liefst vastleggen om later nog 1000den keren te kunnen bekijken. Zo uniek, dit moment komt nooit meer terug. Zij voelt geluk door geel.
Elingeel

De liefde die ik voel voor die ontluikende mensje is enorm. Ik wist niet dat ik zoveel van haar zou houden! En wat ben ik trots op mijn dochter! Zij zorgt er voor dat het leven om dit kleine wonder heen zo goed mogelijk georganiseerd wordt. Duidelijk, met structuur en ze volgt haar moederinstinct.

Tijd doorbrengen met dit mensenkind geeft me een ultiem “leef-gevoel” Onvoorwaardelijk geluk dat er gewoon is. Ze kijkt me aan en zegt dat ze van het vele spelen wel moe is. Ze hoopt dat ze haar speentje in mag. Even later wordt ze opgehaald en ligt ze overgeleverd aan de moeheid in de auto. Heel zwakjes zie ik ergens nog een soort “dankbaar-het-was-fijn-lachje”.

Nu is ze weer weg. Alsof er een wolk met diamantjes, sterren en zonnetjes verder waait naar een nieuwe plek waar zij met haar blijheid, verwondering brengt.

elingeel3

Geef een reactie