Woorden als lege omhulsels lawaai

Vanmiddag sprak ik een lieve oma.
Zij heeft en kleinzoon van 10 jaar.
Het verhaal dat zij vertelde over deze jongen
was een verhaal van woorden die betekenisloos
de ruimte tussen mensen vullen.

Als kind voel je wanneer iets niet klopt.
Mensen zeggen woorden die anders klinken dan hun gevoel.
Klanken van woorden als lege omhulsels lawaai.
Muren waarachter een kleurrijke wereld verborgen ligt.

Je bent klein en de hele wereld om je heen
zegt te weten hoe het hoort.
Als je op jouw manier zegt wat jij beleeft…
eenzaam…
De woorden die betekenen wat je voelt zijn verdwenen.

De klokt tikt langzaam,
vergeleken met je gedachten.
Daarin bestaat alles tegelijk.
Met ogen dicht is gevoel zichtbaar.

Alleen
is het rustig.
Zoveel voelbaar!
Niets om uit te leggen
de tijd begrijpt je wel.

Maar je moet!
Iedereen weet wat goed
voor je is om te leren, voor dat,
wanneer je groot bent.

Op school in een klas
maken kinderen geluid.
Produceren woorden
om wat ze voelen te delen,
als roependen in een woestijn.
Wie hoort ze nou echt?

De juf?
Juf is moe.
Weet niet waarom ze doet wat hoort.
Bang dat het leven haar inhaalt.
Verlangt zij ook?

Jij?
Je voelt wat er gebeurt,
zo veel.
Wenst je ziel bij je te houden.
Wil weg uit de chaos van woorden,
die andere dingen zeggen dan wat je voelt.

Als je dan
heel ineens
geluid maakt,
klinkt het boos.
om alles wat jij voelt.
Waar de woorden voor zijn verdwenen,
krijg je gewoon weer een pilletje erbij.
Want zij die weten hoe het hoort,
zijn vergeten hoe het voelt.

 

Geef een reactie