Op avontuur naar een “onbereikbare” meisjesdroom (1)

Ken je dat, zo’n droom die voelt als een onbereikbare meisjes droom.
Zo een waar je vaak in stilte over fantaseert en tegelijkertijd jezelf pijnigt met de overtuigingen dat je wel, “realistisch moet blijven”, of dat je je zelf omhult met ongeloof want, “dit zou toch niet voor MIJ weggelegd zijn???”

Voor mij een herkenbaar verhaal.
De stilte zoek ik vaak op om ongehinderd contact te maken met deze droom waarvan ik zo goed weet dat deze werkelijk is voor mij.
Mijn droom:
Mensen helpen.
Vanuit hun eigen kracht
geef ik kaders, vertrouwen
en breng ik inspiratie.

In ieder mens schuilt een creatief genie.
Wat ik daarmee bedoel?
Ieder mens heeft de mogelijkheid in zich om expert te zijn op zijn eigen gebied.
Ieder mens heeft een uniek talent.
Het is als het vonkje in je ogen van toen je nog maar 2 jaar oud was.
Wanneer ik iemands vonkje te zien krijg, deze warmte voel dan stroom ik over van liefde en geluk en wil ik graag helpen dit vonkje sterker te maken.
Maar ook dat het vonkje uit mag stralen naar buiten om andere mensen te raken.

Zelf heb ik ook een vonkje:
Kaders maken in vorm
op een manier dat ik daarmee
anderen uitnodig
binnen deze kaders hun talent,
in vorm van ambacht, vindingrijkheid en verbeeldingskracht,
zichtbaar te maken.
Want dat brengt GELUK.
Vervolgens is dit GELUK door te geven.
Het product dat ontstaat verkopen we.
De opbrengst gaat terug naar de ambachtsmensen ter plekke.
We zorgen dat we allemaal blijven groeien.

Dit vonkend verlangen leeft al jaren stil, onzichtbaar en intens in mij.
Evenals het verlangen dit te delen.
En ja, voor mij is via magische wijze,
dit verlangen opgepikt,
aangeraakt en aangevonkt
om verder te groeien in het leven.

Op een wonderlijke manier kwam ik via een een vriend
in contact met een Nederlandse vrouw (Andel) die,
nadat zij in Nederland haar vertrouwde leven kwijt geraakt was,
haar droom achterna ging, op zoek naar nieuw GELUK.
Zij leeft nu bij een Berber-Marokkaans gezin in Igoudmane,
een heel klein dorpje in de Hoge Atlas van Marokko.


Er was een klik tussen haar en mij.
Dat resulteerde in een mooi plan.

Via haar leerde ik dat het leven van deze Berber families
anders in elkaar zit dan onze levens in Nederland.
Veel werken buiten en minder hulp van apparaten.
Ook wat betreft vertier geldt; dat maak je zelf.
Dus in de vrije avonduren spinnen de vrouwen wol op een spintol.
Het is wol van de schapen van de nomaden die wederop leven.
Deze wol wordt op natuurlijke manier geverfd.
Daarna gebruiken ze de wol o.a. om er kleden van te knopen,

Vroeger hadden mijn ouders een groot wollen vloerkleed in de huiskamer.
In herinnering hoorde ik mijn moeder tegen haar vriendinnen zeggen:
“Ja, dit is een échte Berber!”
Uit haar intonatie begreep ik dat dit iets heel bijzonders was.
In mijn ogen destijds, was het gewoon een kleed van schapewol dat lekker rook.
Maar na de ontmoeting met Andel waarom het kleed een Berber genoemd werd én dat het inderdaad bijzonder was om zo een handgeknoopt vloerkleed onder je voeten te hebben.

Via een heel andere invalshoek kwam ik nu weer in contact met een “echte Berber”.
Met daarbij ook een idee.
Namelijk om deze mensen te vragen of ze kleden konden maken met een ontwerp van mijn hand.
Het bleek te kunnen.
De vriend en Andel kwamen bij mij in mijn atelier.
Hoe bijzonder zou het zijn wanneer door mij gemaakte krachtvormen in het kleed verwerkt zouden worden?
2 Intenties in een kleed, zo zou een Berber nóg meer bijzonder zijn!
We waren het eens, dít moest gebeuren.
Zulke kleden bestonden nog niet.
Een kleed type “Berber Plus”:
* Handwerk
* Authentiek
* Met een intentie (krachtvorm)
* Kunst en gebruiksvoorwerp ineen
* Verbinding tussen 2 werelden
* Kunst die inspiratie biedt

Mijn hartje klopte steeds sneller.
Stond er iets moois te gebeuren?
Van droom naar werkelijkheid ?
Ruimte geven aan een deel in mij wat in vorm wat lag te sudderen in mij?
Eén ding was duidelijk, het gaf me plezier en energie ermee bezig te zijn.
Genoeg reden om toe te laten.

Het inspireerde me op meerdere gebieden.
Krachtvormen schilderen,
nieuwe schilderwegen betreden,
mensen ontmoeten,
loslaten van balast,
“ja” zeggen tegen mogelijkheden,
“nee” zeggen tegen angst.
En vertrouwen zonder te weten.

Dit alles voelt als harder werken dan ik zo in deze platte woorden terugzie.
Deze overgave loonde wel,
in mij voelde ik met de dag de deuren verder openslaan
naar ongekende gebieden volop mogelijkheden.
Met af en toe ook echt wel tranen om oude overtuigingen weg te spoelen.

Ondertussen werd er in Igoudmane gewerkt aan het eerste kleed.
Andel werkt daar samen met de Berber Lhoussaine.
Hij begeleide de vrouwen bij het maken van de mal op het weefgetouw.
De vrouwen sponnen hun wol en verfden deze met de pitjes uit de granaatappels van hun boomgaard.
Afgelopen voorjaar startten ze aan het knopen van dit eerste Berber-Ik-Ben-En-Breng-Geluk kleed.

Mijn Hollands-sceptische deel, bleef maar zeggen:
“eerst zien, dan geloven”
De totstandkoming van dit verhaal mocht dan wel een droomvoorbeeld van
moeiteloosheid, plezier en geluk zijn, toch bleef ik wat reserves houden om teleurstelling te voorkomen.
Ik deelde er nauwelijks over en gaf ruimte aan vertrouwen.

Dit avontuur wordt vervolgd…

Nu kan het zijn dat je heel nieuwsgierig bent geworden naar meer.
Misschien wil je het zelf gaan zien en beleven?
Samen zijn met de bijzondere mensen in Igoudmane?
Zien waar de kleden gemaakt worden en waar de wol vandaan komen?
Voelen hoe puur het leven daar nog is?
Ervaren hoe Andel haar droom leeft?

Dit is haar website:
www.marokkoreizenmetandel.nl

Met dank aan Andel Bakker, Lhoussaine Said en Arnold Veeman voor de gemaakte foto’s

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *