Waarom gebouwen?

201418juli

De Magische verwondering van Maria Madelon van Velthoven

 – Gebouwen gaan altijd over mensen –

Wat doet een gebouw met mensen, werkt het beknellend of geeft het juist kracht? Daar ben ik nieuwsgierig naar. Gebouwen zijn het levend bewijs van de geschiedenis. Een gebouw overleeft niet alleen de geschiedenis, maar draagt tegelijkertijd die geschiedenis in zich. Bovenal vertelt een gebouw een verhaal van en over mensen. Het is immers door mensen gebouwd en gebruikt. Gebouwen hebben invloed op mensen en dus hebben de makers via dat gebouw macht over mensen – hetzij bewust, hetzij onbewust.

Als kunstenaar verbind ik me met een gebouw maar laat het ook weer gaan. Ik maak in feite een gebouw opnieuw. Ik haal het uit de dagelijkse context zonder dat ik de werkelijkheid verander – het gebouw blijft immers gewoon staan. Maar doordat ik het anders benader, wordt het een ander gebouw. De invalshoek wordt letterlijk veranderd en daarmee verandert ook de invloed van dat gebouw op mensen.

In Berlijn heb ik bewust voor bekende gebouwen gekozen. Iedereen kent die gebouwen, ze staan voor macht of prestige – of voor twee werelden die eerst gescheiden en nu weer verbonden zijn. Ik bestudeer die gebouwen minutieus om ze daarna te openen en me te laten verwonderen.

Dat geldt ook voor de kijker. De eerste blik op mijn schilderij is er een van herkenning en verbinding. Daarna moeten ze dat beeld direct loslaten. Daarmee worden ze uitgenodigd om anders te kijken – ook in zichzelf. Het gebouw, het bekende beeld roept een herinnering op, maar dan opeens wordt het perspectief anders. En is het dan nog steeds zo perfect? Klopt de herinnering dan nog?

Juist Berlijn nodigt uit om gebouwen te schilderen. Hier worden telkens twee werelden uit elkaar gehaald en daarna met elkaar verbonden. Het is een stad van andersdenkenden, van vrijheid. Tegelijkertijd is het een stad vol prestigieuze bouwprojecten waarbij het gebouw centraal staat. Wat gebeurt er als ik als architect in hetzelfde gebouw de mens centraal stel? Als ik het gebouw de vrijheid geef? Laat het gebouw dan anders naar zich kijken?

Die vertaling is mijn manier van revolutie voeren. Zachte revolutie. Ik wil niet afbreken wat al gemaakt is. Daar hebben mensen met liefde en overtuiging aan gewerkt. Maar ik mag er wel met een knipoog naar kijken en er mijn eigen liefdevolle interpretatie aan geven.

In mijn werk klap ik de gebouwen letterlijk uit. Daardoor ontstaat als het ware een nieuwe wereld of een nieuwe stad. Een gebouw is voor mij een metafoor. Mensen zijn eigenlijk ook gebouwen. Een mens heeft alles in zich: herinnering, wijsheid, verlangen. Dat zijn allemaal kamers waar je in kunt gaan. De mensheid is in feite een heel groot complex gebouw dat uitgeklapt mag worden en zich mag openen.

 

Maria Madelon and buildings: unfolding the world

– Buildings are always about people –

Berlin is an amazing place to portray buildings. In this metropolis two worlds are parted and connected at the same time. It’s a city of freedom and alternative ideas, but at the same time one of prestigious building projects. It would be interesting to see what happens when I become an architect and free the building of any human thoughts and ideas. Let the building speak for itself. Would this change the way a building is perceived?

What are the sentiments a building evokes? Are they merely oppressive or do they give strength? The paradox between these sentiments has astounded me for a long time. For buildings are the living proof of history: a building not only survives history, but also contains the past. Buildings were made and used by humans and therefore tell the tales of these people. The people who constructed a building had a vision about its appeal and the effect a building might have on other persons, whether intentional orunintentional.

As an artist I connect with a building, but at the same time let that connection flee, for I reconstitute the building I focus on. I take it from its everyday context without changing reality: the buildings stays in place, but the point of view changes and at the same time the impression it used to have.

During my time in Berlin I chose well-known buildings and landmarks that everyone knows or has heard of such as the Funkturm, the Oberbaumbrücke and the Dutch Embassy. They represent power and prestige or two worlds that were once divided but are reconnected now. First I study these building meticulously, and subsequently let them open to me. These are the magical moments that amaze me.

The viewer experience the same. At first sight there is the feeling of recognition and connection (the Oberbaumbrücke!). Then they are forced to let that image go and face the building in a different perspective. Does the feeling of recognition remain?

My representations of well-known building is my way of starting a revolution. A soft one though, on that doesn’t break down what already exists but give a new and loving interpretation. By literally unfolding these buildings I create a new world, a new city, in which the building becomes a metaphor for human beings. Humanity in that respect is mirrored in buildings, for we are just like buildings: filled with little rooms that contain memories, wisdom and desire. Past and present. A complex building that can be unfolded and opened.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *