Ik ben en breng geluk

2016-18aprilblog

Bidden om een betere wereld
1975 is het jaar dat ik eindelijk mijn eerste heilige communie mag doen. Vanaf dan hoor ik bij de “grote” mensen. Mensen die bidden zagen er fascinerend uit vond ik. De opdracht die de priester gaf klonk heel gewichtig. Er stond mij een belangrijke taak te doen. Al biddend kon ik een bijdrage leveren aan een betere wereld. Eindelijk mocht ik nu ook ter communie om daarna te knielen in de bank en te bidden.

Hoe kon ik helpen?
In die tijd bestond de buitenwereld voor mij vooral uit ellende en onrecht. Oorlogen, honger, ziektes, analfabetisme, vervuiling, armoede en onderdrukking. Overal om me heen ellende, maar “gelukkig” hadden wij het hier in het vrije westen, goed. Vanuit allerlei hoeken werden de oplossingen voorgedragen. Ontwikkelingshulp, geldinzamelingen, knuffelacties, protesten, noem maar op. Als kind had klagen over mijn eigen situatie en pijntjes geen zin, er waren immers altijd miljoenen mensen die veel slechter af waren dan ik.

De televisie en het journaal brachten het leed in die jaren voor het eerst bewegend de huizen binnen. Daardoor kwam het heel dichtbij en werd het een onderdeel van mijn bestaan. Niemand die me kon vertellen hoe hiermee om te gaan. Mijn kinderhart voelde zwaar om al dat leed. Ik wilde zo graag helpen maar hoe???

Wie had het meeste recht op steun van mij?
Als voorbereiding op de eerste heilige communie leerde ik bidden. Ik leerde wat ik moest doen nadat ik die plakkerige hostie van de priester gekregen had en terugkeerde naar mijn bankje. Bidden, op de knieën in de kerkbank en iets moois wensen voor alle mensen die slechter af waren dan ik. Ik had nauwelijks 5 minuten tijd om een wens te bedenken. Na die tijd was de priester klaar met zijn ritueel en ging hij verder met de dienst.

Het bepalen van een wens was voor mij als 8-jarige een hele klus. Ik kon moeilijk beslissen voor wie ik zou bidden. Tal van vragen doolden door mijn hoofd. Wie had mijn wens het hardst nodig? Meteen nadat ik iemand bedacht had popte er weer een ander op, die ook kracht en hulp kon gebruiken. En wat te beginnen met die duizenden mensen in oorlogsgebieden of in gebieden waar hongersnood heerste? Die kon ik toch moeilijk allemaal persoonlijk bij langs gaan? 5 minuten was dan veel te kort. Het gebed na de communie werd voor mij een probleem. Ik zag ertegen op. Een vroege variant van keuze stress. Hoe kon ik bepalen wie mijn wens het hardste nodig had? En wat voor een wens moest het zijn, waarbij ik niemand benadeelde? Ik wilde niemand buiten sluiten, ik wilde een wens voor iedereen.

Nadenken
In mijn bedje, voor het slapen gaan, dacht ik na over deze bid-vraag. Voor het communiegebed was ik opzoek naar de ultieme wens. Het leek me een goed idee een wens te bedenken voor een groep. Hiermee had ik in één wens een heleboel mensen te pakken. En welke wens leverde daarbij ook voor ieder individu in de groep evenveel goeds op?

Zo ging ik op zoek naar gemene deler, het universele ding wat mensen bindt. Iets wat voor iedereen even belangrijk was en graag wilde hebben, ongeacht geslacht, afkomst, religie, woonplek etc. Het antwoord vond ik snel. Ieder mens wil geluk voelen en dat is fijnste dat er is.
Ook ontdekte ik dat niemand een ander kan vertellen waarmee die gelukkig kan worden. Wat geluk betekent voor de een, betekent ongeluk voor de ander. Alle problemen tussen mensen ontstaan omdat de een (of ene groep) meent het beter te weten voor de ander (of anderen).

Idealist
Door deze inzichten kwam ik tot een eenvoudige wens van minder dan 5 minuten voor na mijn communie gebed. Ik wenste dat iedereen gelukkig kon zijn en dat iedereen zelf mocht bepalen hoe die dat wilde bereiken, zolang je een ander maar geen pijn doet. Immers, gelukkige mensen stralen en stralende mensen geven warmte, net als de zon. het is energie die inspireert en groei geeft. Als 8-jarige patateke vond ik dit een geniaal inzicht en bijbehorende wens. Het leek mij de meest eenvoudige antwoord op alle ellende die voorbij kwam. Wanneer iedereen gelukkig kon zijn dan zou de wereld vanzelf transformeren naar een gelukkige en gezonde wereld vol vrede!

Mijn ontdekking wilde ik uit enthousiasme delen met anderen. Maar ik kon het nog niet zo goed uitleggen. Mijn omgeving begreep het niet. Ik kreeg te horen dat ik veel te idealistisch was. En dat de mens in basis slecht is… Ik stopte met delen. Ik kwam in de greep van de machteloosheid en oneerlijkheid van het leven en werd een heleboel jaar diep ongelukkig.

Toch bleef ik zoeken. Iets in mij weigerde mijn wens en mijn idealisme los te laten. Na 40 jaar van diepe dalen en hoge toppen, luisteren, lezen, kijken, voelen, delen, geven, vallen, opstaan, zoeken, vinden en krijgen ontdekte ik iets. De cirkel was rond.

Ik ben en breng geluk
Het is GELUK en ik wens het nog steeds voor iedereen. Het is het uitgangspunt bij  alles wat ik doe en creëer. Ik vind het zo fijn om andere mensen te inspireren met mijn geluk. Daar hoort bij dat ik steeds weer deel hoe ik iets doe zodat een ander kan leren hoe het proces werkt om geluk te krijgen bij zichzelf. Vol vertrouwen dat iedereen dat op zijn eigen manier en tempo kan doen. Wanneer mensen mij vragen in 1 zin te zeggen wat ik doe, dan zeg ik:  “Ik ben en breng geluk”

Dit geld ook voor jou… <3

Geef een reactie