Van het ene spoor naar het andere spoor


Spoor van verandering
Wanneer we in ons leven op dat punt aangekomen zijn dat je geen enkele andere kant op kunt dan die van verandering, dan ervaren we een hoge mate van onzekerheid.
Je weet, terug naar hoe het was kan niet meer, al bonkt de zekerheid van toen weleens heel erg hard op de deur naar je hart. Ons hart weet en voelt puur vanuit liefde en vertelt datgeen wat goed voor ons is.
In het hart is geen plaats voor angst.
Daarom bouwen we ook muren om ons hart.
Om de liefde te beschermen tegen de angst die opgedrongen wordt door verhalen van anderen.

Maar eenmaal daar waar het besef heerst
dat er maar één spoor is dat leidt naar jouw puurste zelf,
is er geen ontkomen meer aan.
Dan moet je bewegen of je wil of niet.
Terug naar het bekende, betekent dan een enkeltje “geestesdood”.

Verlamd door de chaos van niet weten
We zien het ook wel om ons heen.
Overal zijn wel voorbeelden van mensen die hun hart geopend hebben maar die
verlamd geraakt zijn door de chaos van het niet weten.
Enkel te vertrouwen op de taal van ons hart vergt namelijk nogal wat
doorzettingvermogen en moed.
Maar de beloning is altijd zoet.
En wat is nu het ergste wat er kan gebeuren?
Dat je dood gaat?
Dat je al het bekende verliest?
of dat je jezelf verliest en op je sterfbed toegeeft;
“de grootste spijt voel ik voor datgene waarin ik mijn hart niet heb gevolgd”

Levenstrein
Als je dit veranderproces nu eens vergelijkt met rijdende treinen op een spoorweg.
De levenstrein op de spoorweg van je leven.
Bij een spoorknooppunt komen twee spoorlijnen bij elkaar.
Er rijdt op ieder spoor een trein.
Ze rijden even snel.
De treinen staan metafoor voor de route die jij gaat als mens,
In de trien zitten medepassagiers en
het spoor is de weg van je leven
Het rechterspoor komt uit je verleden, het linker komt uit je hart.
De twee treinen komen elkaar tegelijkertijd tegen bij het spoorknooppunt.
Je voelt al een tijdje onrust, je zit op het verkeerde spoor.
Maar er is geen halte waar je rustig uit kunt stappen.
Nee, deze trein raast door de ruimte.
De levenstrein kent geen haltes.
Wanneer je in de levenstrein zit dan ben jijzelf degeen die moet uitzoeken waar, hoe en wanneer je kunt overstappen op een andere trein.
Duurt even voordat je erachter bent dat dit zo gaat.
Maar de medepassagiers vertellen je wel vast kleine stukjes over de spelregels van de levenstrein.
Sommigen hebben al eens een overstap gewaagd, maar hebben het niet gered of durfden de sprong niet te wagen.
Anderen zitten prima in hun coupeetje met de bagage prettig opgeborgen in de daarvoor bestemde plekken en genieten van het uitzicht.


Wat neem je mee in je leven?
Maar vroeg of laat komt het eerste spoorknooppunt.
Tijd om de sprong te wagen.
Over stappen terwijl de treinen in volle vaart voortrazen.
Op zo’n moment wordt duidelijk op welke manier je aan het reizen bent.
Heb je veel bagage?
Reis je licht?
Zijn je tassen hufter proef?
Kunnen je koffers tegen een stootje?

Overstappen
Een van de manieren om over te stappen is om naar het dak te klimmen.
Neem je al je bagage mee of laat je wat achter?
Je klimt naar boven en staat daar wankel je evenwicht te houden.

Op het spoorknooppunt moment komen er altijd medepassagiers in actie. Die willen ook weg uit het verleden en verder gaan vanuit het hart.
Komt ook mooi uit, zo kun je elkaar helpen.
Het is bijna ondoenlijk om in je eentje de overstap te nemen.

Die levenstreinen denderen voort.
Er blijft natuurlijk een gat te overbruggen tussen de twee treinen die nu even gelijk opgaan.
Die sprong van de een naar de ander moet je wagen.
Durf je wel of niet?
Hoe ga je het aanpakken?
Is er iemand aan de overkant die je opvangt?
En wat te doen met de bagage.
Welke neem je mee en welke blijft achter.
Heb je de keuze?
Wat heb je nodig voor je nieuwe bestemming?
Kan je sprong mis gaan?
Wat gebeurt er dan?

Moed
Keuzes en risico’s.
Vele scenario’s te bedenken.
Er is slechts een relatief kort moment dat de treinen naast elkaar rijden en er gesprongen kan worden.
Lukt de sprong om wat voor reden dan ook niet, dan is het ook ok.
Ooit ergens verschijnt er wel weer een spoorknooppunt.
Wanneer is niet duidelijk.
Of je dan de moed hebt te springen zal ook later blijken.
En weet je?
Het is allemaal goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *