Vrijheid

Plots zat ik onlangs in de wereld van de CBR theorie examens voor autorijden. Een wereld met wetjes en gedragscodes die mij nieuw en onwennig overkwamen. In deze wereld heeft iemand bepaald wat goed is voor een grote groep mensen om te weten. En om te bepalen of je genoeg weet en denkt op de manier die voorgeschreven is. Wat ik me afvroeg, hoe kun je voorgeprogrammeerd leren te denken?

Alle systemen van onze maatschappij staan met elkaar in verbinding. Op school wordt kinderen van jongs af aan geleerd hoe ze moeten denken. Ze leren wat volgens het systeem logisch is. Ieder kind draagt een enorm potentieel aan creativiteit in zich? Maar door dat systeemdenken wordt een bepaalde matheid gecreëerd en creativiteit wordt gereguleerd of zelfs afgebroken.

Wat ik ook zie: goed bedoelende leerkrachten. mensen die echt van kinderen houden. Bevlogen mensen die zich herinneren hoe ze zelf als kind kon spelen. Hoe de kinderlijke fantasie wereld eruit zag en hoe makkelijk je van daaruit spelenderwijs kon leren. We lijken momenteel verstrikt geraakt in een systeem waarin het niet meer draait om de spelende mens. Spelen is niet de bedoeling want spelende mensen doen onverwachte dingen, komen met onverwachte oplossingen en zijn moeilijk te controleren.

We hebben geleerd dat oncontroleerbaar eng is. Dat er vreselijke dingen door kunnen gebeuren. Mijn vraag is dan ook, hoe vrij zijn wij dan eigenlijk? Want zelf logisch nadenken krijgt meestal de plakker dat het fout is. Doe maar eens opnieuw theorie-examen voor de auto. Dan ervaar je hoeveel energie het kost om te leren volgens de “logica” van het systeem. Is dat vrijheid?

12 Jaar geleden heb ik een systeem en logica te bedacht waarin ruimte is voor de creativiteit van een ander. Het is de beperking die vrijheid geeft.

Geef een reactie