Wat doet M.M.

Pas-de-deux tussen creativiteit en logica,

“Goh, wat interessant wat jij over je schilderwerk vertelt, ik ken niemand die zo werkt als jij. En je vertelt er zo bevlogen over, ik wil dit graag doorgeven aan andere mensen want het inspireert zo!” Wanneer ik in gesprek ben over de passie in mijn leven en kunst, zijn deze zinnen eerder regel dan uitzondering.

Het vervolgt met: “Heb je voor mij hierover wat op papier staan? Je hebt vast en zeker een publicatie.” Ik antwoord: “Nee, dat heb ik niet.”
De ogen rollen uit de kassen van mijn gesprekspartner. “Uhhhh? Hoe kan dit nou? Het is geniaal, authentiek, eenvoudig, vanzelfsprekend, speels, kunstig….”, de superlatieven rollen over de tafel. Mijn pas-de-deux tussen creativiteit en logica die me al zo lang ik leef fascineert en me voortdrijft dit in vorm te zetten. Het klopt, er is niets zinnigs concreets geschreven op papier wat de strekking van dit alles weergeeft.

Een antwoord is eenvoudig. Vergelijk het met de beste ambachtelijke broodbakkers voor ons dagelijks brood. Zij doen gewoon hun ding en bakken elke dag precies genoeg om de klanten van hun dagelijks hoeveelheid te voorzien. Met de opbrengst kunnen ze gepassioneerd, liefdevol en vol overgave blijven bakken voor de mensen om hen heen. Hoe weten de mensen van het bestaan van deze bakker?
Doodordinaire mond-tot-mond reclame werkt het meest efficiënt. De smaak van een voortreffelijk brood moet met meer dan alleen woorden beleefd worden.

De passie en gelaagdheid waarmee ik de vorm laat bewegen tussen logica en gevoel is nog niet eerder levendig in woorden gevat. Steeds stuit ik op ongeloof wanneer ik dit deel met gesprekspartner. In de gesproken taal tussen de ander en mij, beweeg ik me bevlogen door mijn passie voor letters, vorm en communicatie. Zonder taal geen vorm zoals ook leesbaar in het scheppingsverhaal.
Zo raken gesprekspartner en ik weer in filosofisch prikkelende uiteenzettingen over creativiteit en logica. Wat komt eerst? Wat is de aanzet? Hoe creëer je, hoe creëert de natuur? Is de eerste impuls tot creatie een emotie, gevoel of is het ratio en ordening?

Wanneer de dynamiek in het gesprek toeneemt, ontstaat plots de stilte waarin ruimte ontstaat om een gedicht uit eigen werk voor te dragen.
Tijd vertraagt.
“Jij kunt ook schrijven…”
“…”

We zijn weer terug bij het begin.
Wat is er in dat kleine uurtje gebeurd?
Kun je dit beschrijven?
“Je moet schrijven hoe het hoort, volgens grammatica een taalregels.”, roept een stem in mij.
Wat doe ik?
Schrijven hoe het voelt met dynamische expressie in klank en vormtaal, mijn eigen structuur volgend. Exact zo doe ik dat bij het laten ontstaan van vorm en kleur tijdens het schilderen.